Laatste update maandag, 8 juni 2026
Laatste nieuws
- Fotospeurtocht juni 2026
- Flessenactie groep 8
- Ymkje Zwanenburg-Hovenga 100 jaar
- Terugblik fietselfstedentocht
- Tweede elftal SSS’68 kroont zich tot kampioen na zege op Bitgum
- Impressie Pinksterdienst plein Poptaslot
- Geslaagde laatste workshop Floralia
- Tentoonstelling Popta zilver uitgesteld wegens extra beveiliging
- Vrijwilligers bijeenkomst Duofiets Marsum
- Huurwoning/kamer gezocht in Marsum
Ymkje Zwanenburg-Hovenga 100 jaar
Het zal niemand zijn ontgaan. Het huis aan de Uniastraat 20 staat leeg. Niet meer de vriendelijke hand omhoog als je er passeerde. Hoewel ze dolgraag haar 100ste verjaardag nog als zelfstandig wonende wilde vieren is dit niet gelukt. Ze is op 11 april jl verhuisd naar Verzorgingstehuis Ny Statelan in Menaam.
De sterren stonden niet bepaald gunstig toen Ymkje op 4 juni 1926 werd geboren aan de Langestraat in Bitgummole. Er waren in het gezin al drie oudere broers en het was een tijd van grote armoede. Na haar volgde nog een jongere zuster.
Toen Ymkje 3 ½ jaar oud was, overleed haar moeder aan een schildklierziekte waarvoor toen geen genezing mogelijk was. Ze werd geplaatst bij een zuster van haar vader in Ingelum. Hier beleefde ze ondanks het verdriet van het gemis van een moeder drie mooie jaren. Deze tante Griet wilde haar wel graag bij haar houden, maar haar echtgenoot wilde hier niets van weten.
Ze ging dus naar Marsum, waar haar vader die inmiddels een nieuwe echtgenote had gevonden met zijn gezin was neergestreken. In een paar jaar tijd verhuisde het gezin verschillende keren.
Via de Buoren 4 en de latere 4 = 6 winkel in de Skoallestrjitte belandden ze op enig moment zelfs op een arkje in de haven. Uiteindelijk kregen ze de woning op het Franjumboursterpaed 3 toegewezen. In deze woning heeft tot vorig jaar altijd een lid van de Hovenga familie gewoond.
Met zijn nieuwe echtgenote kreeg haar vader nog drie zonen en vier dochters.
Na de lagere school moest ze thuis helpen in de huishouding en daarnaast werkte ze twee dagen in de week bij Mevrouw Hilverda aan de Rypsterdyk. Dit was natuurlijk best zwaar voor haar, maar het grote voordeel hiervan was wel dat ze in ieder geval twee keer per week fatsoenlijk eten en drinken kreeg. Later ging ze werken bij de toenmalige huisarts Kruizinga, waar ze ook niet bepaald de mooiste werkjes moest verrichten.
Ze had inmiddels kennis gekregen aan Andries Zwanenburg, boerenarbeider bij zijn zuster Tjerkje en haar man Gabe van Essen op het Aldlân. Na hun huwelijk betrokken ze een van de helaas afgebroken arbeidershuisjes bij de boerderij. Hier werd hun eerste dochter Saakje geboren. Helaas met een open rugje. Na 4 maanden moesten ze al afscheid nemen. Opnieuw een zware tegenslag.
Gelukkig kwamen er hierna nog vijf gezonde kinderen. Saakje, Sijtse, Minne, Hillegonda en Tjerkje. Uitgezonderd Minne zijn deze Marsum allemaal trouw gebleven.
In 1959 vertrokken Andries en Ymkje naar de woning aan de Buorren 4 in Marsum. In deze woning had ze dus als klein meisje ook al een tijdje gewoond. Ze was een moeder voor haar kinderen zoals je ze nu niet zo vaak meer ziet. Altijd thuis met een bakje thee en een koekje als de kinderen uit school kwamen en altijd een luisterend oor en vol van wijze raad als er problemen waren. Later verhuisde het gezin naar de K.N. Kuperusstrjiite 21 en nog later naar de Uniastrjiite 20.
Hoewel het beslist geen grote rijkdom was, ging het gezin ieder jaar op vakantie. Een grote kist met kleding en andere vakantiebehoeften werd opgehaald door de vrachtrijder en het gezin vervolgens op de fiets naar Holwerd of Harlingen.
Toen de kinderen het huis uit waren maakten ze nog lange en verre busreizen naar Spanje en Oostenrijk. Hier genoten ze geweldig van.
In 2007 overleed Andries en bleef ze dus alleen achter. Vanaf dat moment kreeg ze veel steun van al haar kinderen op velerlei gebied. De een deed de tuin, een paar anderen verzorgden iedere dag van de week de warme maaltijd en ook voor de boodschappen en administratie was er altijd hulp. Verder geniet ze geweldig van haar klein- en achterkleinkinderen.
Op deze wijze heeft ze het dus bijna tot haar 100ste verjaardag vol kunnen houden.
Wat hierbij zeer zeker heeft geholpen is haar altijd opgeruimde aard en positieve kijk op het leven. Heel belangstellend naar iedereen om haar heen en altijd vrolijk. Ook niet onvermeld mag worden dat ze geestelijk nog steeds zo scherp is als een scheermes.
Ze is blij dat ze deze mijlpaal bereikt maar ervaart het zeker als een groot nadeel dat ze iedereen om haar heen ziet wegvallen. Hier heeft ze het wel eens moeilijk mee.
Hoewel ze enorm opkeek tegen de verhuizing naar Menaam staat ze ook nu steeds optimistisch en positief in het leven.
Als de voortekenen niet bedriegen houdt ze het nog wel even vol.
Tekst en foto’s: familie Zwanenburg
