Laatste update maandag, 13 april 2026
Laatste nieuws
- “Informatieavond thuisbatterij”
- Ter nagedachtenis aan Hans Hiemstra
- Na 31 jaar eindelijk weer herdenking in Marsum
- Komst transferium zeer twijfelachtig
- Vrijheid begint met herinneren
- Vrijwilligers gevraagd voor opbouw Merke-arena
- Het meisje dat dood moest
- Fotospeurtocht april 2026
- Nationale Molendag 9 mei 2026
- Algemene ledenvergadering en Pubquiz Uitvaartvereniging Marssum
AOW? Jan de Leeuw denkt nog niet aan stoppen
Op 8 april wordt Jan de Leeuw 67 jaar en krijgt hij AOW. Maar Jan heeft nog geen plannen om te stoppen met het tuincentrum, dat volgend jaar 40 jaar bestaat.
Jan heeft een mooie jeugd gehad vertelt hij. Er kon van alles. Hij groeide samen met 2 zussen en een broer op op een keuterboerderij tussen Dwingeloo en Dieverbrug. Omdat er wat jaren leeftijdsverschil tussen de kinderen zat trok Jan veel op met zijn vader. Behalve een boer met een mengelmoes aan dieren was zijn vader ook grondarbeider, bosarbeider, heeft hij in de kanalisering gewerkt, deed hij aan zolderopruimingen, handelde in oud ijzer en had hij een grote groentetuin.
Het was een ratjetoe op het erf.
Jan ging als jongetje al vaak met zijn vader mee met klussen en hij hielp in de groentetuin. Rond zijn dertiende bouwde hij een eigen kas van glasafval en ander oud materiaal en begon hij zelf plantjes te kweken.
Ieder jaar werd er een dier van de boerderij geslacht en daarna werd het in stukken te drogen gehangen in de wiemel. De wiemel hing bij de familie de Leeuw in het trapgat. Als Jan en zijn broer en zussen naar bed gingen konden ze zo een stuk worst van het plafond trekken en het in bed opeten.
Jan’s moeder was een grote dierenvriend. Het was niet ongewoon dat de schapen bij het voeren via het raam het huis binnenkwamen.
Ze was ook heel sociaal. Ze hielp met klusjes waar ze maar kon en iedereen was altijd welkom. Ze kwam uit een grote familie, en het kon zomaar gebeuren dat een flink deel van die familie ineens een week kwam logeren en er overal en nergens in huis matrasjes lagen en er tenten in de tuin stonden.
Na de Mavo werd naar aanleiding van zijn plantenhobby al snel voorgesteld dat Jan naar de Middelbare Tuinbouwschool in Frederiksoord zou gaan.
Daar ontmoette hij zijn toekomstige vrouw Petra. Hij was toen nog te verlegen om stappen te zetten, maar vond haar al wel erg leuk. Toen ze na de opleiding bij dezelfde hovenier in Hoogeveen aan het werk kwamen durfde hij haar te vragen. De hovenier had ook een tuincentrum en Jan merkte dat hij dat leuker vond dan het hovenierswerk. Toen er na 7 jaar werken bij de hovenier een voormalige schapenweide te huur kwam aan de Bitgumerdyk in Marsum, Petra’s geboorteplek, maakten hij en Petra een ondernemingsplan.
Er was geen geld en er kwam ook geen lening van de bank, dus Jan begon met een schep de grond klaar te maken en bemachtigde het kleine schuurtje van de buurman en logeerde intussen bij zijn zwager aan de Uniastraat. Petra bleef nog 7 jaar aan het werk bij de hovenier en Jan werkte ’s avonds in de parkeergarage aan het Zaailand in Leeuwarden en maakte een school schoon in Berlikum om geld te blijven verdienen terwijl het tuincentrum vorm kreeg. Er kwam een tunnelkasje bij en Jan verkocht groenteplantjes en potgrond in de schuur die hij samen met zijn vader bouwde en die er nu na 40 jaar nog steeds staat. Het tuincentrum breidde zich steeds wat verder uit. Na een tijdje samen in een huurhuis aan de Sasker van Heringawei te hebben gewoond kochten Petra en Jan een huis in de Tramstrjitte.
Daar wonen ze nu al 35 jaar.
Er zijn wel dingen veranderd in de afgelopen 40 jaar volgens Jan. “Het assortiment is vele malen groter, en ziet er ook veel netter uit. Het moet mooi en schoon ogen. Geen luis of bruine blaadjes. Vroeger stak je een deel van een plant af en liet het wortel schieten, wat je dan verkocht, of je maakte stekken en verkocht die. De tuinen zijn ook heel anders nu. Er is veel minder ruimte voor.
Het is nu allemaal commerciëler. Tv shows over tuinieren worden gesponsord door bedrijven. Het gaat nauwelijks over planten. Dan kun je beter naar de BBC kijken, die maken mooie tuinprogramma’s.”
Het werk is heel afwisselend, geen dag is hetzelfde. Klanten komen voor heel verschillende dingen, het is bij periodes heel druk en soms juist heel rustig. Hij is dat van huis uit gewend en kan daar prima mee uit de voeten. “Vroeger had je vorstverlet, dan ging je andere klusjes doen. Er is altijd wel ergens wat te klussen. “
Naast het werk heeft Jan bijna 25 jaar bij de vrijwillige brandweer gezeten en ging hij elke zaterdag ‘survivallen’. Toen Petra ziek werd is hij daarmee gestopt om te kunnen mantelzorgen, maar sportief is hij nog altijd. Jan gaat 2 keer per week naar de sportschool en doet aan hardlopen. Vroeger las hij ook veel, maar het lezen is erbij gebleven. Hij is nu deels mantelzorger en omdat Petra niet heel mobiel is zit reizen er momenteel niet in. Hopelijk kunnen ze straks weer wat stukjes fietsen of een klein reisje maken.
Jan en Petra hebben 3 kinderen en 4 kleinkinderen. Zoon Roelof en dochter Marianne werken in het tuincentrum. Of ze het uiteindelijk van hun vader overnemen is nog niet zeker. Het is erg arbeidsintensief en strengere regelgeving maakt het tegenwoordig niet makkelijker.
Petra heeft 35 jaar in het tuincentrum gewerkt. Zij heeft inmiddels de AOW leeftijd bereikt. Door haar ziekte heeft ze al een tijdje niet meer kunnen werken. Maar zonder haar, zegt Jan, was dit tuincentrum er niet gekomen. Dit hebben we samen gedaan. Ze hebben er samen 35 jaar gewerkt. Volgend jaar bestaat Tuincentrum de Leeuw dus 40 jaar. En Jan gaat nog iedere dag met plezier naar zijn werk.
Tekst en foto: Tessa
