Nieuwe bewoners op de Bitgumerdyk voelen zich direct welkom.
Wat leuk. Je woont er nog niet eens, je bent aan het uitladen en je wordt al aangesproken? “Hoe gaat het? Lukt het een beetje? Veel succes met de verhuizing” etc. Het voelde aan als een warm welkom. Ook dat mensen je zomaar groeten. Je merkt direct dat je in een dorp komt wonen. Het is allemaal wat gemoedelijker en persoonlijker. En dat is nu precies wat we graag wilden. Ook zo leuk dat onze nieuwe buurman ons al uitgenodigd heeft om eens even de lammetjes te gaan bekijken. Ons 4 jarige dochtertje Roos vindt dat natuurlijk helemaal te gek. Eerder woonden we in Camminghaburen. Als toekomstdroom, als stip op de horizon, wensten we ons een vrijstaand huis aan de rand van een dorp. Dat doel hebben we nu al bereikt. We hadden bijna een huis in Stiens gekocht, maar toen kwam deze op Funda. Toch maar even kijken. Toen we binnen waren voelden we beiden direct dat het deze ging worden. Een huis van 1989, geïsoleerd tegen vliegtuiglawaai, een blijvend vrij uitzicht, bomen naast je tuin en de kar en auto kun je bij huis parkeren. Ook fijn was dat de gemeente Waadhoeke snel en goed meewerkte in de verkoop van een stuk grond dat in bruikleen was. Onze tuin is daarmee vergroot tot ruim 500 m2. En van de vliegtuigen hebben we echt geen last. Ze vliegen over ons dak, maar het is zomaar weg. We hadden geluk dat er tijdens de bezichtiging net een paar overvlogen. Dat kunnen we wel dragen, zeiden we tegen elkaar. In zijn totaliteit is het hier heel veel stiller dan in Leeuwarden, terwijl we hier ook nog naast een doorgaande weg wonen.
Ook fijn was dat het geen klushuis was. Alle andere huizen die we zagen, waren toe een een beurt. Hier was het alleen een kwestie van een beetje verven. We konden er zo in.
Aan het woord zijn Simon en zijn partner Dirkje. Ze wonen sinds kort op de de hoek van de Bitgumerdyk en Tramstrjitte. Simon weet wat het wonen in een dorp is. Hij komt oorspronkelijk uit Gorredijk. Simon werkt in de metaal als machine-bankwerker, lasser en keurmeester elektriciteit. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen in staal. Verrekte handig, lacht Dirkje. Als ik een kast wil, maakt Simon die. Simon doet veel speciale staalklussen. Niet echt seriematig. De ene keer zijn het bolders voor een megazeiljacht, de andere keer een balie voor een kantoor of een theaterdecor. Prachtwerk. Als hobby is hij in de weer met brommers. Op 10 jarige leeftijd al Puch motorblokjes uit elkaar halen en in elkaar zetten. Het leuke is dat deze hobby hem ook bij zijn huidige partner bracht.
Dirkje is in het dagelijks leven werkzaam in de schoonmaakbranche, als leidinggevende bij Asito. Ze is werkzaam op vele wisselende locaties. Het bevalt haar prima. Wel speelt ze nog met de gedachte om ooit haar oude werk weer eens op te pakken, als hondentrimster. Met een salon aan huis. Ze komt oorspronkelijk uit Leeuwarden, heeft 13 jaar in Zuid Holland gewoond, maar wilde terug naar Leeuwarden. Ze kwam er toen achter dat de stad in die jaren wel wat veranderd was, daarom was de overstap naar een dorp in de nabijheid ook haar wens. Als hobby heeft ze touren op een brommer. Met een klein groepje gaat ze er zo af en toe op uit. Ze deed op facebook een oproep voor wie ook eens mee wilde. En daar kwam 6 jaar geleden Simon op af. Het was direct raak.
Dochter Roos zit nu nog op school in Leeuwarden. Ons plan is wel dat ze hier naar de Pôlle gaat, maar we willen dat niet tegelijkertijd met de verhuizing doen. Stap voor stap, even wachten op het juiste moment. Fijn dat er buitenschoolse opvang is. En wat een ruimte op deze school zeg. We wisten niet wat we zagen toen we er waren voor een kennismakingsgesprek. Dat is wel anders dan in Leeuwarden.
Simon en Dirkje willen ook kennismaken in het dorp. “We laten ons gezicht wel zien. Stap voor stap. Misschien komt een van ons dinsdag op de ledenvergadering van Dorpsbelang. We zijn zeker van plan om te komen op de kennismakingsbijeenkomst van nieuwe inwoners op 18 april. Leuk dat we dan ook het Poptaslot mogen bezichtigen. En als ze ons ergens voor nodig hebben, vragen kan altijd”.
Bij het weggaan, draait Simon zich nog even om en kijkt naar het huis.
“Sjoch no ris. Wat in hûs, wat in hok, wat in tún, wat in stilte en wat een sicht op de undergeande sinne. Dat makket dy dochs grutsk en entûsjast? Wy binne hjir no allegear al lokkiger, sels ús hûn”.
Alles komt goed mei jim yn Marsum, laket ús ferslachjouwer werom 😊.